210 eurocent & 40 kroonkurken

210 eurocentjes en 40 kroonkurken met visdraad stevig ingebonden en daarna een uur in de kookpot. Een rits ingenaaid en het geheel begint al vorm te krijgen.    In Tatiana’s workshop leerden we om alleen in het begin met de hand aan te vilten en daarna voor 20 minuutjes in de wasmachine. Ik ben echter minder tevreden met dit resultaat. Naar mijn idee zou het best nog wat meer doorgevilt kunnen worden en ik verwacht dat de jas bij het dragen vrij snel zal pluizen.Nu ontbreekt nog een belangrijk element: de mouwen. Voor het middenstuk had ik rode lontwol in verschillende tinten gebruikt, maar een aantal kleuren heb ik niet meer in voorraad. Dat wordt dus een ander paar mouwen ….

La vie en rose

Als gepassioneerde viltster heb je op zijn minst 1 groot voordeel: je word niet depressief van het Belgisch weer. Nu de zon niet lokt, kan ik heerlijk vertoeven in de hogere regionen van mijn viltatelier.

Ik had al een tijdje pongė-stof in mijn kast liggen, waarvan ik me niet meer kon herinneren waar ze vandaan kwam. Ze zag er minder doorzichtig uit (tiens, is dat een luxekwaliteit…?), maar ik stond daar niet te lang bij stil voor ik ze in een roos verfbad dompelde. Een truitje met 3/4 mouwen leek me wel wat voor de koude zomerdagen.

Ik belegde de stof niet volledig met wol, maar met dunne strengen. Tijdens het vilten bleek echter al snel dat ik wat langer over die stof had moeten nadenken. De fijne merinowol hechtte zich zeer slecht en ik begon al licht te panikeren over het idee dat al mijn werk een maat voor niets was. Gelukkig maar dat de aanhouder wint, want na een paar uren extra rollen zat de wol er eindelijk aan vast. Het krinkeleffect is iets zwaarder uitgevallen als ik voor ogen had (meer blazen door de zwaardere stof). Ik vermoed nu dat dit een ponge 8 is en waarschijnlijk een verkeerde levering van een online-bestelling.

Het truitje kan ik langs 2 kanten dragen.

Terug van weggeweest

van een 5-daagse workshop in de Filzschule Oberrot. Op de heenweg als tussenstop een vriendin bezocht ten noorden van Frankfurt, zodat er meer als 1200 km op de teller is bijgekomen. Ik kan met trots schrijven dat ik geen enkele keer verkeerd gereden ben met de hulp van mijn ambachtelijk GPS-systeem:

De Filzschule Oberrot ligt midden in de natuur van het Schwäbisch-Fränkische Wald in een gehuchtje zonder Kneipe, Kaufladen, … tenzij … jawohl … 1 winkel met waarschijnlijk de grootste selectie aan wol en viltbenodigdheden in Duitsland, kortom het Walhalla voor de viltster. Vanuit het atelier loop je langs de achterdeur onmiddellijk in een prachtige bloemenweide met panoramisch uitzicht over de heuvels.

De workshop was fantastisch. Inge Bauer heeft het vilten letterlijk in haar vingers door haar jarenlange ervaring. Ze heeft tot hiertoe – ondanks vele verzoeken – geweigerd een vilthandboek met instructies te schrijven, want volgens haar kan je zulke kennis niet in een boek vastleggen. De lessen gingen door van 9 tot 6 u, maar we werkten elke avond nog vlijtig tot 10 uur ‘s avonds: proeflappen maken, krimpfactoren en het aantal 0,00…gr wol/cm2 berekenen, patroon tekenen en wol uitleggen. Inge vilt met een zeer hoge krimpfactor, zodat de uitgewerkte sjablonen eerder aan reuzen deden denken: mouwlengten van 1,64 m, een jurk van 2,10 m … gangbare maten bij deze techniek.

En dan – na 5 dagen zweten en zwoegen – komt mijn pronkstuk te voorschijn: een soepel nauw aansluitend jasje met lange mouwen, naadloos gevilt.

Dress to Impress

Voor de open atelierdagen in november – waarover later meer – wilde ik een passend kledingstuk vilten. De basis hiervoor had ik een tijd geleden aangeleerd tijdens een 3-driedaagse workshop van Vilte Kazlauskaite in Friesland. Zo kon ik haar techniek nog eens flink inoefenen.

Mijn keuze viel op de kleur rood. Eerste stap dus: een aantal lappen chiffonzijde en zijdevezels in verschillende tonen rood verven. Daarna nog 2 dagen werk voor het uitleggen en het vilten. En hier het resultaat:

Ik wilde een doorkijkkleed vermijden, waardoor ik de wol vrij compact heb uitgelegd. Het resultaat is echter iets te dik uitgevallen naar mijn zin. Bij zacht herfstweer is dit waarschijnlijk te warm om te dragen. Daarom heb ik nog een “light” versie gemaakt, dit keer in het blauw. Voor de variatie heb ik er een overslagkleed van gemaakt.