Expo Steunpunt Levend Erfgoed 27/08

De dag begon een beetje in mineur, toen we in de gietende regen ons standje moesten opbouwen, maar we voelden ons al snel thuis tussen de schapewol. Te samen met Katrien Perquy, een professionele viltster uit Brugge (www.ailim.be), hebben we het vilten uit de ruwe vacht gedemonstreerd aan de bezoekers van Expo Steunpunt Levend Erfgoed. Katrien had een spinster meegebracht, waarvan ik tussendoor de eerste stapjes in het spinnen heb geleerd.

Pot-au-feu

Een paar van de hankies die ik onlangs gekleurd had hebben eindelijk hun bestemming gevonden. De pot is uit 5 lagen wol opgebouwd, waarin verschillende restjes verwerkt werden.                                                    Niet geschikt om te stoven.

La vie en rose

Als gepassioneerde viltster heb je op zijn minst 1 groot voordeel: je word niet depressief van het Belgisch weer. Nu de zon niet lokt, kan ik heerlijk vertoeven in de hogere regionen van mijn viltatelier.

Ik had al een tijdje pongė-stof in mijn kast liggen, waarvan ik me niet meer kon herinneren waar ze vandaan kwam. Ze zag er minder doorzichtig uit (tiens, is dat een luxekwaliteit…?), maar ik stond daar niet te lang bij stil voor ik ze in een roos verfbad dompelde. Een truitje met 3/4 mouwen leek me wel wat voor de koude zomerdagen.

Ik belegde de stof niet volledig met wol, maar met dunne strengen. Tijdens het vilten bleek echter al snel dat ik wat langer over die stof had moeten nadenken. De fijne merinowol hechtte zich zeer slecht en ik begon al licht te panikeren over het idee dat al mijn werk een maat voor niets was. Gelukkig maar dat de aanhouder wint, want na een paar uren extra rollen zat de wol er eindelijk aan vast. Het krinkeleffect is iets zwaarder uitgevallen als ik voor ogen had (meer blazen door de zwaardere stof). Ik vermoed nu dat dit een ponge 8 is en waarschijnlijk een verkeerde levering van een online-bestelling.

Het truitje kan ik langs 2 kanten dragen.

Musėe du Feutre in Mouzon

Tijdens een mini-vakantietripje het Musėe du Feutre in Mouzon (Fr) bezocht, waar momenteel de tentoonstelling “The Climate is Changing ” te bekijken is.Dit kleine maar sympathieke museum is ingericht in de oude stallen van een abdij om vilt te promoten. Er worden traditionele viltwerken getoond, inclusief een originele yoert en een kaardmachine, zoals ze tot in de jaren 50 in de fabriek gebruikt werd. Indrukwekkend is de video waarin men traditionele vilters in Turkije aan het werk ziet.

Het museum is liefdevol ingericht en men heeft zelfs moeite gedaan om de rondleiding in het Nederlands te vertalen, weliswaar niet door een “native speaker” zoals uit deze omschrijving blijkt: “Het principe van feutrage is eenvoudig: het voldoet om een massa van dierlijke vezels voor te leggen aan de actie van de hitte, de vochtigheid en de beweging…” En heel enthousiast wordt er verder aan toegevoegd: ” …het vilt bekleedt u met het hoofd aan de voeten!” De rondreizende tentoonstelling “The Climate is Changing” was reeds op doortocht in Duitsland, Italie en UK. Mijn verwachtingen lagen hoog en misschien daardoor dat de tentoonstelling een klein beetje tegen viel. Sommige werken vond ik matig expressief, maar een paar werkjes waren toch wel fascinerend, zoals hieronder het werk Medusa van Annette Block.De regio op zich is al een bezoekje waard. Vlakbij ligt het meest zuidelijke dorpje van Belgie: Torgny, behorend tot “Les plus beaux villages de Wallonie. Al slurpend van een fris biertje op het terras van Brasserie La Romanette waant men zich eventjes in de Provence (we hadden het weer mee).En mochten jullie toch problemen hebben je partner van het mannelijk geslacht warm te maken voor dit uitstapje: in het nabijgelegen Stenay bevindt zich het charmante Europese Biermuseum. Succes gegarandeerd! On y va!

Terug van weggeweest

van een 5-daagse workshop in de Filzschule Oberrot. Op de heenweg als tussenstop een vriendin bezocht ten noorden van Frankfurt, zodat er meer als 1200 km op de teller is bijgekomen. Ik kan met trots schrijven dat ik geen enkele keer verkeerd gereden ben met de hulp van mijn ambachtelijk GPS-systeem:

De Filzschule Oberrot ligt midden in de natuur van het Schwäbisch-Fränkische Wald in een gehuchtje zonder Kneipe, Kaufladen, … tenzij … jawohl … 1 winkel met waarschijnlijk de grootste selectie aan wol en viltbenodigdheden in Duitsland, kortom het Walhalla voor de viltster. Vanuit het atelier loop je langs de achterdeur onmiddellijk in een prachtige bloemenweide met panoramisch uitzicht over de heuvels.

De workshop was fantastisch. Inge Bauer heeft het vilten letterlijk in haar vingers door haar jarenlange ervaring. Ze heeft tot hiertoe – ondanks vele verzoeken – geweigerd een vilthandboek met instructies te schrijven, want volgens haar kan je zulke kennis niet in een boek vastleggen. De lessen gingen door van 9 tot 6 u, maar we werkten elke avond nog vlijtig tot 10 uur ‘s avonds: proeflappen maken, krimpfactoren en het aantal 0,00…gr wol/cm2 berekenen, patroon tekenen en wol uitleggen. Inge vilt met een zeer hoge krimpfactor, zodat de uitgewerkte sjablonen eerder aan reuzen deden denken: mouwlengten van 1,64 m, een jurk van 2,10 m … gangbare maten bij deze techniek.

En dan – na 5 dagen zweten en zwoegen – komt mijn pronkstuk te voorschijn: een soepel nauw aansluitend jasje met lange mouwen, naadloos gevilt.

Voorpretjes

Zondag vertrek ik naar Duitsland voor een 5-daagse viltworkshop met Inge Bauer en ik ben alvast begonnen met pakken en wat voorbereidingen. Inge Bauer heeft 20 jaar ervaring in het vilten en is bekend voor het maken van zeer soepele vilten stoffen, dikwijls verrijkt met zijdevezels. Het is een workshop waar ik al minstens 2 jaar naar uitkijk. Ik zal waarschijnlijk een zomerjasje maken waarvan de mouwen naadloos aan vast gevilt zijn en ik heb mij vandaag geamuseerd met het verven van zijde-hankies en ponge stof.

Als tussendoortje heb ik heerlijk relaxed zitten prutsen met een restje vilt dat hier al enkele weken lag te wachten om er een brillenhoesje van te maken.

                

 

Colour your world

De eerste zonnestralen doen ons verlangen naar de lente en meer kleur. In plaats van met de lenteschoonmaak te beginnen, heb ik het witte kussen, dat ik een tijdje geleden gevilt had, in een rood verfbad gestoken. Je wordt er helemaal vrolijk van. De spinnenwebben zullen nog eventjes moeten blijven hangen in huis. Kwestie van de juiste prioriteiten te stellen.

Tidbits

Momenteel ontbreekt me de tijd om een complexer viltstuk uit te werken, waarop ik al een tijdje zit te broeden. Als troost dan maar even mijmeren over wat ik wel heb gedaan: een grote voorraad wol ingekocht en 5 krinkelsjaals, een sjaal in cobwebtechniek, een nunosjaal en een beschermhoesje voor mijn drinkbus gevilt. Dat kan al tellen.

Daarnaast meerdere workshops gegeven, waarvan 2 in het bijzonder zijn bijgebleven: 12 vrouwen in speedtempo een corsage leren vilten, als onderdeel van hun vrijgezellendag. Door de drukte heb ik helaas geen foto kunnen nemen van hun geslaagde corsages, maar hieronder een bloem die ik vooraf voor de toekomstige bruid had gemaakt: en een cursiste begeleid bij het vilten van een jurk, geinspireerd op een magnoliaboom:

Back to basics

Door de kunstroute in november en de workshops in december had ik weken lang nauwelijks tijd om mijn viltexperimenten verder te zetten. Ik was dus in de zevende hemel toen ik – tussen de feestdagen door – even ongestoord in mijn viltatelier kon werken. Ik heb een proeflap, die tot hiertoe een beetje verloren in mijn atelier lag, verder bewerkt door er een brede rand van witte wol rond te vilten (van scottish blackface, houtlandschaap en een beetje leicester). Voor de “special effects” heb ik wilde zijdevezels en kemp toegevoegd. Het resultaat is – volgens mijn zoon – een spiegelei.